15 listopada 2018
II Niedziela Wielkiego Postu rok B PDF Drukuj Email
Wpisany przez ks. Jakub   

AUTOR: ks. dr Marek Jawor - biblistaalt

 
 
 

Niedziela II Wielki Post Rok B – Mk 9,2-13 – 01.03.2015

Reformy, zmiany, postęp. Otacza nas nieustanna metamorfoza prawie wszystkich dziedzin życia. Podlegamy i uczestniczymy biernie lub aktywnie w ciągłej transformacji otaczającej nas rzeczywistości. Na jedne zmiany psioczymy, z innych jesteśmy radzi. Ot życie z karuzelą następujących po sobie wydarzeń pięknych, ważnych, banalnych i codziennych. Pośród tych przemian wyjątkowe znaczenie posiada jedna – to przemiana duchowa. Jej moc dotyka tego, co w człowieku najistotniejsze i najważniejsze. Jezus nie musiał przechodzić żadnej przemiany duchowej; był doskonały w swoim człowieczeństwie. Ukazał jednak oprócz doskonałości duchowej również swoją doskonałość cielesną. Ten moment nazywamy Przemienieniem.

Św. Marek Ewangelista rozpoczyna opis tego wydarzenia w Mk 9,2 od stwierdzenia dotyczącego czasu, w którym nastąpiło Przemienienie; miało to miejsce „po sześciu dniach” – gr. kai meta tais hēmeras heks. Tylko tutaj w całej Drugiej Ewangelii znajduje się wyrażenie greckie meta tais hēmeras („po dniach”), które jest odniesieniem do poprzedzającego Przemienienie nauczania tłumów i uczniów (por. Mk 8,34), ale nie tylko. W Septuagincie znajduje się ten zwrot dwa razy w 1 Krl 17,7 LXX i Jdt 8,9. W 1 Krl 17,7 zwrot pojawia się w dziejach proroka Eliasza, który przecież jest obecny przy przebóstwionym Jezusie. Natomiast Księga Judyty zaświadcza, że po wyrażeniu pojawiał się liczebnik, podobnie jak u św. Marka. Lingwistycznie i biblijnie wyrażenie „po dniach sześciu” jest zatem zakorzenione w Świętych tekstach Starego Testamentu. Określenie „po dniach sześciu” jest lekko zakamuflowanym sposobem pisania o dniu siódmym! „Po sześciu” oznacza „siódmego”. A siódmy dzień jest w Biblii synonimem dnia świętego, podczas którego Bóg odpoczywał po całym swoim dziele stwórczym. Wydarzenie, które rozpoczyna przedstawiać autor natchniony jest zatem częścią aktywności przynależnej samemu Bogu. Nie chodzi o czas szabatu jako dnia tygodnia, ale o ideę zaistnienia wydarzenia rangi przysługującej samemu Bogu. To, co nadchodzi będzie wyjątkowym przejawem mocy i sfery Bożej.

            Podkreśleniem niezwykłości nadchodzącego wydarzenia jest prezentacja prostej czynności Jezusa, jaką jest wybór świadków mającego nadejść cudu. Św. Marek posługuje się zwrotem greckim paralambanei ho Iēsous czyli dosłownie „zabiera Jezus”. Słowo paralambanei („zabiera”) pojawia się trzy razy w Drugiej Ewangelii w Mk 5,40; 9,2; 14,33. W każdym z tych przypadków to Jezus jest Tym, który kogoś zabiera. Słowo paralambanei zawiera nie tylko ideę wybrania spośród grona osób, ale również konotuje fakt towarzyszenia Jezusowi w ważnym wydarzeniu. Doniosłość Przemienienia Ewangelista zaznacza również poprzez użyty czas teraźniejszy „zabiera”. To nie tylko historyczne wydarzenie, ale teologicznie świadoma akcja Najwyższego Liturga wykonującego akt liturgii historio – zbawczej. Jakkolwiek w każdym przypadku mamy do czynienia z Jezusem jako podmiotem wyrazu, to jednak tylko w Mk 9,2 autor natchniony posługuje się całym imieniem ho Iēsous. Jest to podkreślenie zarówno znaczenia Osoby Syna Bożego, jak również szczególnego wymiaru osobistego nadchodzącej chwili. To, co się wydarzy posiada wyjątkowej odniesienie do Osoby Nauczyciela z Nazaretu. Przemienienie posiada wyjątkowe znaczenie dla samego Jezusa i dla tych, którzy pragną poznać i zrozumieć Jego Kim On jest naprawdę.

            Uprzywilejowane gremium Przemienienia stanowi trzech najbliższych uczniów Jezusa – Piotr, Jakub i Jan (gr.ton Petron kai ton Iakōbon kai ton Iōannēn). Po raz pierwszy pojawiają się oni w scenie ustanowienia dwunastu najbliższych uczniów Jezusa i to w takiej kolejności (por. Mk 3,16-17). Następnie widzimy ich jako szczególnych wybrańców Mistrza w Mk 5,37; 9,2; 13,3; 14,33. Za każdym razem kolejność, w której są przedstawiani jest identyczna: najpierw Piotr, następnie Jakub, a po nim Jan. Odzwierciedla to ważność tych Apostołów i ich wybraństwo pochodzące od samego Chrystusa. Od początku drogi Jezusa z Dwunastu stanowią oni elitę i najbardziej zaufaną część społeczności apostołów. Ich obecność w scenie Przemienienia jest stwierdzeniem zaszczytu, jaki otrzymali, jak również stanowi rękojmię autentyczności faktu Przemienienia. Są uprzywilejowani i są wiarygodnymi świadkami Cudu na górze.

            Wiarygodność świadka jest wymogiem współczesnych czasów. Chrześcijanin jest wezwany do bycia świadkiem Jezusa Chrystusa i to świadkiem wiarygodnym. Świat pragnie świadków i to autentycznych. Świadkiem może być jedynie ten, kto uczestniczył w jakimś wydarzeniu. Świadkiem Chrystusa może być ten, kto z Nim spotkał się autentycznie i o tym spotkaniu potrafi mówić. Osobiste spotkanie Jezusa na drodze wiary jest warunkiem koniecznym autentycznego bycia świadkiem. Jeśli rzeczywiście spotkałem się ze Zbawicielem, to będę Jego prawdziwym rzecznikiem. Brak osobistej więzi z Chrystusem nie pozwala na bycie świadkiem. Świadek zawsze wie, co mówi. Spotkał rzeczywiście Jezusa i dzieli się faktem, który miał miejsce w jego życiu.

 
foto019.jpg
Aktualnie On-line
Naszą witrynę przegląda teraz 18 gości