20 listopada 2018
Niedziela Najświętszej Trójcy rok B PDF Drukuj Email
Wpisany przez ks. Jakub   

AUTOR: ks. dr Marek Jawor - biblistaalt

 
 
 Niedziela Najświętszej Trójcy Rok B – Mt 28,16-20 – 31.05.2015
 
 
Jeden Bóg w Trzech Osobach. Trzy Osoby jako Jeden Bóg. Boski Trójkąt Miłości i Mocy, Panowania i Nieskończoności. Istota Boga wymykająca się logicznemu poznaniu. Serce i wiara potrafią jednak wyjść poza ograniczenia i konieczność posiadania dowodu. Wystarcza świadectwo. Świadectwo Boga, który stwarza i podtrzymuje w istnieniu. Świadectwo Boga, który zbawił i ochrania nieustannie. I świadectwo Boga, który prowadzi do świętości i do nieba. Te świadectwa to dowody. Dowody niezgłębionej, niepojętej i odwiecznej Miłości. Trój Jedyna Miłość jest perpetuum mobile wieczności.

Perykopa Mt 28,16-20 kończy całą Pierwszą Ewangelię. Miejscem akcji jest znana Jedenastu góra w Galilei (gr. eis to oros) wskazana przez Jezusa. Zmartwychwstały wybiera Galileę na miejsce ostatniego spotkania ze swoimi uczniami zanim wstąpi do nieba. Wyrażenie eis to oros („na góre”) pojawia się sześć razy w Ewangelii wg św. Mateusza w Mt 5,1; 14,23; 15,29, 21,1; 26,30; 28,16. Dwa razy (Mt 21,1; 26,30) dotyczy Góry Oliwnej, a w pozostałych przypadkach odnosi się do określonej ściśle Góry w Galilei. To ona jest miejscem wyjątkowym. Na niej Jezus wygłasza pierwszą dłuższą mowę rozpoczynającą się w Mt 5,1 i na niej wygłosi końcowe słowa i ostateczne pouczenie – Mt 28,16. W ten sposób obecna jest w misji Jezusa pewna inkluzja historio - zbawcza. Boski Mistrz rozpoczyna i kończy nauczanie na tej samej galilejskiej Górze. Galilea znajduje się zarówno u początku, jak i na zakończenie ziemskiego życia Syna Bożego.

Spotkanie Jedenastu z Jezusem właściwie jest adoracją Zmartwychwstałego. „Oddać pokłon” obecne w Mt 28,17 to tłumaczenie greckiego proskyneo będącego technicznym terminem na oznaczenie czci składanej Bogu. Różne formy czasownika pojawiają się kilkanaście razy w Dziele św. Mateusza. Po raz pierwszy spotykamy się z nimi w Mt 2,2.8.11 w wersetach dotyczących oddania pokłonu Dziecinie Jezus. Jest to rodzaj pokłonu, jaki składa się tylko i wyłącznie prawowitemu władcy. Po raz ostatni formy czasownika pojawiają się w ostatnim rozdziale Pierwszej Ewangelii w kontekście hołdu składanemu Zmartwychwstałemu Panu w Mt 28,9.17. Jezusowi zatem od samego momentu narodzin składano hołdy przynależne jedynie wyjątkowemu Władcy i Bogu i tym bardziej należne są Mu one po zmartwychwstaniu.

Wątpienie niektórych uczniów, o jakim wspomina św. Mateusz w Mt 28,17 jest w rzeczywistości brakiem wiary w Boskie pochodzenie Jezusa. Czasownik „wątpić” (gr. distadzo) dwukrotnie pojawia się nie tylko w pierwszej Ewangelii, ale również w całym Nowym Testamencie. Ewangelista posługuje się nim jeszcze w Mt 14,31 w słowach Jezusa skierowanych do Piotra „czemu zwątpiłeś, małej wiary”. Ten sam rodzaj wątpliwości, który sprawiły, że Przywódca Apostołów zaczął tonąć, pojawił się i w ostatnim spotkaniu Jedenastu ze Zmartwychwstałym (Mt 28,17). Zwątpienie to jest efektem racjonalizacji cudownego wydarzenia przez ludzki umysł. Niektórzy apostołowie zaczęli zwyczajnie zastanawiać się, czy możliwe jest to, co się im przydarza.

Chrystus wypowiada ostateczny nakaz do Jedenastu. Jest to tzw. nakaz misyjny obligujący apostołów i ich następców do nieustającego głoszenia Ewangelii przez wszystkie wieki, aż do wypełnienia czasów. Nakaz poprzedzony jest zapewnieniem Jezusa, iż posiada „wszelką władzę w niebie i na ziemi” (Mt 28,18). Władza Jezusa opisana jest rzeczownikiem eksusia, który pojawia się kilkakrotnie u św. Mateusza. Władza Jezusa jest to możliwość decydowania i rozkazywania we wszystkich dziedzinach ludzkiego życia. Rozciąga się ona zarówno na sprawy ducha, jak i dotyka materialnej części ludzkiej egzystencji. Władza ta została Zmartwychwstałemu nadana. Jezus mówi, że władza „została mi dana” (strona bierna  jest zawarta w słowie edothē) i posługuje się tzw. passivum theologicum, który służy do wyrażenia idei, że Bóg jest sprawcą jakiegoś wydarzenia. Po zmartwychwstaniu zatem, zgodnie z Ewangelią wg św. Mateusza, dokonała się inwestytura Jezusa Chrystusa na Króla wszechświata. Od tego momentu przysługuje Mu oddawanie czci jako Bogu.

Oczywiście tzw. nakaz misyjny zawiera najmocniejsze potwierdzenie prawdy o Trójcy Przenajświętszej czyli Ojcu Synu i Duchu Świętym. Wierzymy, że Nasz Bóg jest Jeden w Trzech Osobach. A kim jest mój Bóg prywatnie? Prywatnie czyli Kim, kim a może czym? Prowokuję świadomie. Czasy domagają się klarownego stwierdzenia. Odpowiedź wcale nie jest czasami prosta. Katechizmowo łatwo dać odpowiedź. Chodzi jednak o prawdę głęboką i rzetelną. Egzystencjalnie i uczciwie, kto lub co rządzi moim życiem. Pieniądze. Władza. Prestiż. Dzieci. Trójca Przenajświętsza? Jeszcze coś innego? Dać szczerą odpowiedź. To zadanie na całe życie. Komu, komu lub czemu oddajesz hołd Ten (ten – to) jest Twoim Bogiem (bogiem).

 
foto081.jpg
Aktualnie On-line
Naszą witrynę przegląda teraz 389 gości