21 listopada 2018
XVII Niedziela Zwykła rok B PDF Drukuj Email
Wpisany przez ks. Jakub   

AUTOR: ks. dr Marek Jawor - biblistaalt

XVII Niedziela Zwykła Rok B – J 6,1-15 – 26.07.2015

Urywek J 6,1-15 rozpoczyna większą całość, jaką jest szósty rozdział Ewangelii wg św. Jana. Perykopa składa się z dwóch części. J 6,1-4 stanowi uwerturę nie tylko do następującej tuż po niej sekcji, ale w ogóle do całego szóstego rozdziału czwartej Ewangelii. Druga część urywka (J 6,5-15) przedstawia scenę rozmnożenia chleba dokonanego przez Jezusa. Uczyniony przez Jezusa cud stanowić będzie kanwę do teologicznych rozważań znajdujących się w dalszej części rozdziału (J 6). Św. Jan Ewangelista we wstępie (J 6,1-4) podaje zasadnicze punkty konieczne do zrozumienia i następującej sceny i szóstego rozdziału. Protagonistami są Jezus (J 6,1), Jego uczniowie (J 6,3) oraz tłum (J 6,2). Z punktu widzenia geograficznego tło stanowi Jezioro Galilejskie (J 6,1), a czasowo znajdujemy się na przednówku Święta Paschy (J 6,4).

Łatwo może przy lekturze polskiego tekstu umknąć wyraz „potem”, który rozpoczyna cały rozdział szósty (J 6,1) i stanowi tłumaczenie greckiego wyrażenia meta tauta. Sformułowanie to właściwie należy oddać w sposób opisowy jako „po tym wszystkim” lub w liczbie mnogiej „po tych wszystkich”. Posiada ono podwójne znaczenie: czasowe w odniesieniu do wydarzeń poprzedzających oraz przedmiotowe w relacji do treści, która pojawiła się w poprzedzających fragmentach Ewangelii. Użycie tego wyrażenia w J 6,1 jest literackim zabiegiem autora natchnionego unaoczniającym, że mamy do czynienia z jednej strony z nawiązaniem do minionych wydarzeń, a z drugiej z pojawieniem się pewnych nowych istotnych treści. Należy zauważyć, że wyrażenie to poprzedza imię Jezus! Nie jest to zatem żadne drugoplanowe sformułowanie. Zresztą formuła meta tauta jest ważna w czwartej Ewangelii. Pojawia się siedmiokrotnie w istotnych momentach narracji (J 3,22; 5,1.14; 6,1; 7,1; 13,7; 21,1). Zważywszy na zamiłowanie św. Jana do symboliki również liczba siedem w odniesieniu do wyrażenia może być wskaźnikiem, iż mamy do czynienia ze sformułowaniem, które wprowadza pewną ważną rzeczywistość. Istotnie rozdział szósty Ewangelii wg św. Jana to nie tylko opis pewnych wydarzeń z życia Jezusa, ale nadzwyczajny traktat teologiczny dotyczący Eucharystii.

Zaznaczeniem nawiązania do wydarzeń poprzedzających szósty rozdział Ewangelii wg św. Jana jest również użycie słowa apēlthen („odszedł”) w odniesieniu do Jezusa (gr. ho Iēsous). Jakkolwiek tłumaczenia często oddają „udał się”, to jednak grecki wyraz apēlthen zawiera ideę odejścia z jednego miejsca i udania się na inne. W J 6,1 św. Jan Ewangelista wybiera termin, aby podkreślić autentyczność i definitywność opuszczenia pewnego punktu. W szósty rozdziale Czwartej Ewangelii odgrywa on również inną rolę. Przedstawia bowiem nie tylko fizyczne, ale i duchowo – intelektualne odejście od Jezusa i Jego nauczania. W J 6,66 pojawia się bowiem w liczbie mnogiej (gr. apēlthon) w opisie dezercji wielu uczniów Jezusa w odpowiedzi na trudne Jego nauczanie. Również w J 6,68 idea ewentualnego odejścia najbliższych apostołów oddana jest tym terminem w liczbie mnogiej; Piotr wyznaje, że nie odejdą (gr. apeleusometha), ponieważ to Jezus posiada prawdę (por. J 6,68). Z literackiego punktu widzenia idea odejścia fizyczno – teologicznego obramowuje cały szósty rozdział Ewangelii wg św. Jana.

Geograficznym oznaczeniem przemieszczenia Jezusa są w J 6,1 słowa „za Jezioro’ (gr. peran tēs thalassēs). Pojawiają się one cztery razy w Ewangelii wg św. Jana wyłącznie w szóstym rozdziale (!) w J 6,1.17.22.25. Mogą być również tłumaczone „przez Jezioro” lub „z drugiej strony Jeziora”. W każdym razie używane są w odniesieniu do przedostania się z jednej strony akwenu wodnego na inny jego koniec. Oczywiście nie dotyczy to jedynie przepłynięcia w linii prostej. Posługując się tym zwrotem w J 6,1 autor natchniony informuje, że Jezus przedostał się z jednej strony Jeziora na drugą. Nazwa Jeziora podana jest w podwójny sposób. Jest to Jezioro Galilejskie (gr. tēs Galilaias) zwane również Tyberiadzkim (gr. tēs Tiberiados). Nazwa Jezioro Galilejskie obecna jest tylko tutaj w Czwartej Ewangelii, natomiast Jezioro Tyberiadzkie pojawia się jeszcze raz w J 21,1. Tylko św. Jan Ewangelista posługuje się tą nazwą, co może wskazywać na osobistą estymę do niej.

Rozmnożenie chleba (J 6,5-15) w naturalny sposób stanowi wprowadzenie tematów związanych z Eucharystią. Jest to cud, który stanie się podstawą dyskursu teologicznego, jaki znajdujemy w dalszej części szóstego rozdziału. Nic tak nie pomaga w zrozumieniu spraw Eucharystycznych, jak głód, nawet ten cielesny. Zaspokajanie potrzeb cielesnych nigdy jednak nie zaspokoi głodu duchowego, a już szczególnie głodu Eucharystycznego Jezusa.

Nie jesteśmy dzisiaj głodni, za co Bogu niech będą dzięki. Sytość sprawia jednak, iż często jesteśmy ociężali i nie rozumiemy wartości cudu Eucharystii. Kiedy na ołtarzu dokonuje się Cudowna Przemiana pozostajemy często bierni i bez entuzjazmu. A przecież to jedne z największych Tajemnic i Znaków naszej wiary! Czy można przechodzić obojętnie wobec Niej!? Pamiętajmy, że jakość życia duchowego katolika mierzy się przede wszystkim podejściem do Eucharystii. Osobiste uczestnictwo we mszy świętej stanowi papierek lakmusowy mojego życia duchowego. Nie łudźmy się. Nie mamy czasu dla Eucharystii -  nie mamy czasu dla Jezusa! Po jeziorze swego życia pływam z Jezusem i Eucharystią. Czy sam wiosłuję?

 

 
foto007.jpg
Aktualnie On-line
Naszą witrynę przegląda teraz 806 gości