18 listopada 2018
Niedziela Świętej Rodziny rok C PDF Drukuj Email
Wpisany przez ks. Jakub   

AUTOR: ks. dr Marek Jawor - biblistaalt

Niedziela Najświętszej Rodziny Rok C - Łk 2,41-52 – 27.12.2015

Szczególna jest perykopa Łk 2,41-52. Przekazuje jedyny znany nam epizod z życia dorastającego Jezusa, który ukazuje Go jako Młodzieńca o mocnej osobowości. W tradycji żydowskiej dziecko do 13. roku życia uznawane było za nieletnie. Wydawać by się mogło, że postępowanie Jezusa opisane w urywku to przejaw Jego nieodpowiedzialności wobec swoich ziemskich rodziców. Tymczasem Jezus u progu dojrzałego życia pokazuje otoczeniu, że już zdolny jest wziąć życie w swoje ręce i wie z jakiego powodu znajduje się na Ziemi.

Tylko św. Łukasz pisze w Ewangelii o rodzicach (gr. hoi goneis) w stosunku do Jezusa. Czyni to trzy razy (Łk 2,27.41.43), w tym dwukrotnie w rozważanym urywku. Pod tym kolektywnym rzeczownikiem kryją się dwie osoby: Maryja z Nazaretu i Józef z Nazaretu. W Łk 2,27 Ewangelista przypomina o nich w kontekście zwyczaju ofiarowania syna pierworodnego w świątyni. W Łk 2,41.43 znów tło stanowią świątynia i zwyczaje religii żydowskiej, ale tym razem w odniesieniu do dwunastoletniego Jezusa. Jednym z wniosków z urywka jest fakt, iż w wieku dwunastu lat Jezus posiadał nadal obydwoje rodziców. Dzieciństwo Jezusa upłynęło zatem u boku zarówno Matki, jak i przybranego Ojca.

Trzy święta żydowskie przyciągały do Jerozolimy rzesze pobożnych Żydów: Pascha, Pięćdziesiątnica i Święto Namiotów. Jak informuje autor natchniony corocznym zwyczajem rodziców Jezusa była pielgrzymka do Świętego Miasta na uroczystości Paschy (por. Łk 2,41). Święto Paschy przypominało Żydom niezwykłe wydarzenia związane z wyjście ich przodków z ziemi egipskiej. Ogromna liczba pielgrzymów obecna podczas tych uroczystości sprawiała, że bardzo łatwo było zagubić się w tłumie i odłączyć się od rodziny.

Nawyk podróży Najświętszej Rodziny na celebracje związane z Świętem Paschy jest oddany w Łk 2,42 przy pomocy wyrażenia „zwyczajem świątecznym”. Jest to tłumaczenie greckiego kata to ethos tēs hēortes. Zwrot podkreśla nie tylko samą ideę pielgrzymowania, ale i pewien określony sposób prowadzenia pielgrzymi. To nie było bezładne czy nawet pobożne wędrowanie do Jerozolimy, ale prawdziwa pielgrzymka, z którą wiązało się przestrzeganie pewnych zasad i przepisów. Współczesna zorganizowana piesza pielgrzymka do jakiegoś sanktuarium posiada swoją poprzedniczkę w zwyczaju żydowskiego wędrowania na Święto Paschy.

W wieku dwunastu lat  (gr. etōn dōdeka – Łk 2,42) nie było obowiązkowe udać się w pielgrzymkę do Świątyni. Obowiązek pojawiał się od trzynastego roku życia. Pobyt dwunastoletniego Jezusa w Jerozolimie świadczy zatem o pobożności zarówno Jego samego, jak i Jego rodziców. Z wyprzedzeniem jednego roku rozpoczyna obowiązek, który będzie następnie kultywował przez całe swoje życie. Maryja i Józef stanowią wzór prawdziwej troski rodziców o religijne wychowanie swoich dzieci. Od najmłodszych lat, nawet kiedy nie było jeszcze konieczne wypełniać praktyki religijne przez Syna zaprawiali Go w spełnianiu wymagań, które rozbudzały Jego wiarę. Nie tylko przypominali o życiu religijnym, ale nade wszystko dawali Synowi przykład autentycznej i żywej wiary wyrażającej się w konkretnych czynach religijnych.

            Jezus, Maryja i Józef byli prawdziwymi i bardzo pobożnymi wyznawcami religii żydowskiej. Szanowali i sumiennie wypełniali zwyczaje i prawa związane z praktykowaniem religii narodu wybranego. Choć Święta Rodzina nie podlegała w sposób konieczny nakazom Tory, to jednak wybrała w sposób świadomy drogę wiernego kroczenia jej zwyczajom. Niezależnie od stanu ludzkich relacji chrześcijańsko-żydowskich, nasza religia w sposób mocny zakorzeniona jest w religii narodu wybranego. Wiele naszych zwyczajów, czy tradycji bierze swój początek właśnie w religii judaistycznej. Szacunek dla tradycji, którą przestrzegał i szanował sam Jezus i Jego Rodzice jest i dla nas wskazówką, jak mamy odnosić się do naszych starszych braci w wierze. Warto sobie przypomnieć przy okazji starą prawdę. Zły to ptak, co własne gniazdo kala. Nawet, kiedy nie jest łatwo zrozumieć swoją rodzinę.

 

 
foto087.jpg
Aktualnie On-line
Naszą witrynę przegląda teraz 45 gości